Schaker/bioloog E. Zuiderweg lijkt nu helemaal van het padje af. Joeg hij eerder al heel dammend Nederland tegen zich in het harnas door hen het dambordje af te willen pakken, nu wil hij ook nog dat damherten van naam veranderen en voortaan schaakherten worden genoemd. Deze persoonlijk kruistocht om alles wat met dammen te maken heeft uit te willen wissen en in schaken te veranderen loopt een klein beetje uit de hand. Zo schijnt hij topruiter Jeroen Dubbeldam een brief te hebben geschreven met daarin de vraag of hij niet wil overwegen om zijn achternaam in Dubbelschaak te veranderen. “Dubbelschaak is een heel krachtige aanvalszet terwijl het hebben van twee dammen geenszins een garantie is op de winst want iedereen weet dat bij dammen de remisemarge enorm hoog is”, aldus Zuiderweg in zijn toelichting. Het is niet bekend of de springruiter nog gereageerd heeft op het merkwaardige verzoek van ons prominente clublid.

De tegenwoordig voor Haren schakende Andreas Tasma is dolenthousiast over het WK pittig eten. Hij wil zich gaan inspannen om dit evenement naar Groningen te halen. De liefhebber van Indiase curry’s, Surinaamse kip en andere pittige gerechten denkt dat we niet voor Berlijn hoeven onderdoen. Andreas’ kookwijze is zo ongeveer de overtreffende trap in het kwadraat. Staat er in het recept een mespuntje kerrie dan maakt hij er drie eetlepels van. Twee theelepeltjes pikante paprikapoeder mag ook gerust een half potje zijn en dan hebben we het nog niet over de scheuten tabasco, de versneden jalapeño-pepertjes en de habaneros die hij ook nog aan zijn gerechten toevoegt. Schakers die wel eens bij Tasma gegeten hebben zit de schrik nog stevig in het lijf. Paul Zilverberg: “Als ik door de Helperkerkstraat fiets schieten de tranen al spontaan in m’n ogen”. Michiel Meeuwsen: “Eén hap van Andreas’ Vindaloo en het is of de Vesuvius in je hoofd tot uitbarsting komt en de lava uit je neus en oren stroomt”. Het Schaakkomkommernieuws wist beslag te leggen op een boodschappenlijstje van Andreas:

-3 Madame Jeanettes
-2 groene en 5 rode Spaanse pepers
-Mosterdzaad
-1 flesje tabasco
-Sambal Oelek
-kerriepoeder

Ten Boer. Roelof Kroon is in hevige tijdnood gekomen bij het bramen plukken. Hij heeft er nog maar negen geplukt terwijl voor het koken van jam toch gauw een paar kilootjes nodig zijn. We vroegen zijn vrouw Mariska hoe het toch mogelijk is dat Roelof altijd in tijdnood komt. “Het heeft te maken met zijn perfectionisme, hij denkt eindeloos na over welke braam te plukken. Alleen de beste bramen komen in aanmerking. Hij heeft het dan over kandidaatbramen waartussen gekozen moet worden. Ondertussen verdrogen ze door de zon of verschimmelen door de regen”. Wat ook veel tijd kost is dat Roelof elke geplukte bes met kroontjespen noteert in een notatieboekje. Gelukkig dat de rest van de Kroontjes minder kieskeurig is bij het plukken, zodat er toch nog bramenjam gekookt kan worden. Als mensen nog lege jampotjes over hebben dan houdt Roelof zich aanbevolen!

Alleen de allerbeste bramen komen in aanmerking voor Roelofs mandje

In Groningen leert een hondje schaken van een slimme vogel. Schaker Michiel Meeuwsen geeft een snelcursus aan een stabijtje, een zeer pienter hondje dat het heel snel oppikt. Met haar grote pluimstaart zwiept ze in één keer alle stukken van het bord, wat handig is omdat je dan weer een nieuwe stelling kan opzetten. De eerste beginselen had ze al heel snel onder de poot en na drie dagen zat ze al met haar snuit in Silman en Dvoretsky. Echt een talentje, ze geeft ook al kloksimultaantjes in de tuin, waarbij de hele buurt aanschuift. Samen lossen we ook chesstempootjes op, maar ze ziet ze veel sneller dan ik. “Ze heeft eigenlijk meer talent dan haar trainer”, aldus M.A. Meeuwsen te Holtstek. “Het enige wat ik haar nog niet heb kunnen bijbrengen is om niet over de stukken te kwijlen”.

Nu de resultaten op schaakgebied enigszins teleurstellen heeft Edwin het maar tot zijn taak gemaakt om de flora en fauna in Dieren in kaart te brengen. “Ik ben tenslotte in de eerste plaats bioloog en daarna pas schaker”. Dieren trekt altijd veel beestenspul aan aldus de natuurvorser, waarschijnlijk zit het ‘m in de naam. Zo spotte hij een Das, een Konijn, een Vos, een Vogel, een Dolphijn en een Osch en natuurlijk heel veel toernooitijgers maar die laatsten beschouwt hij inmiddels niet meer als een bijzondere waarneming. Een Platje had hij bijna over het hoofd gezien maar gelukkig had hij zijn vergrootglas bij zich en is ook dit beestje niet onopgemerkt gebleven. Opvallende afwezige: Van Beersum, Wellicht is Dieren niet noordelijk genoeg en valt dat buiten diens habitat.

Ook op het plantaardig vlak viel er veel te genieten dit jaar, meent Zuiderweg. Tal van Foreesten, wat Bollen, een Struik, een Bosboom, een Wilgenhof en een Roos kwamen in zijn notitieboekje terecht. Graag had hij ook nog een Knol gespot, een fraaie hybride soort, waarvan hij niet weet of hij hem nou bij het planten- of het dierenrijk moet indelen.

Edwin zocht ook nog naar dambordjes in Dieren maar trof er louter schaakborden aan.

Schaker Hans Ree, afgelopen najaar nog op het Schaakfestival te bewonderen in een tweekamp en in een prominentensimultaan, is naar Schiermonnikoog gelopen. Wat de oud-topschaker bewoog om in zijn eentje te voet het wad over te steken is onbekend. Schaker-bioloog E. Zuiderweg denkt dat het wel vaker voorkomt dat oud-topschakers de rust en eenzaamheid van een eiland opzoeken, zeker in de zomervakantie moeten we daar niet van opkijken. “Oude schaakmannetjes hebben het moeilijk, het kan zijn dat hij uit de populatie is verstoten”. Op Schier is hij nu veruit de sterkste schaker, dat geeft weer wat zelfvertrouwen. Volgens Zuiderweg moeten we echter niet uitsluiten dat Ree na verloop van tijd toch weer de vaste wal zal verkiezen boven het eilandbestaan. “Kijk als schaker wil je ook wat tegenstand en dat heeft hij daar niet” De bioloog denkt dat er ook nog wel eens een damhert naar Ameland zal lopen en Terschelling is populair bij kroegtijgers en potvissen, het is een trend die ook wel weer overwaait en waar we ook niet teveel aandacht aan moeten besteden. Om het komkommernieuws te noemen gaat hem echter weer net iets te ver: “Dat ie het lopend deed maakt het bijzonder, de meeste schakers nemen gewoon de boot”.

Het vermoeden bestaat dat Ree al een tijdje niet meer meekwam in de schaakwereld

Het leek een eenvoudig ritje te zullen worden voor Michiel Meeuwsen en Henk van Putten naar Johan Zwanepol in Peize. Vertrekkend vanuit het centrum van Groningen legde Michiel een overtuigende stelligheid aan de dag wat betreft de te volgen route. “Door de Peizermade is het mooist. Eerst richting Hoornsemeer waar onze schaker-bioloog op de bank ligt, o nee, die is naar Surhuisterveen voor de voorgekookte rondjes om de kerk die daar plaatsvinden. Hij wilde mij ook meehebben, maar afspraak is afspraak voor mij en bovendien zegt het mij weinig, één grote poppenkast waarbij deelnemende renners soms zelfs hun positie in de eindklassering vooraf opeisen. Anders komen ze gewoon niet.”

Aldus ratelde hij maar door, ondertussen met zijn voorwiel de weg wijzend. Maar in de buurt van het Gasuniegebouw klonk het eerste spoortje twijfel door in zijn stem: “Misschien heb ik me toch verreden, want dit herken ik even niet. Door het Stadspark dan maar, de route via de Bruilwering, waar, wist je dat, ’s zomers ook postzegel-verzamelende clubleden bivakkeren in een tuinhuisje” aldus Michiel, die de draad van zijn vele anekdotes moeiteloos weer oppakte, meer dan eens oeverloos opscheppend over de weidse fietstochten die hij in deze omgeving pleegt te maken en welke schakers hij dan allemaal tegenkomt.

Michiel weet inderdaad erg veel, ongeveer alles-behalve de route naar Peize. Na de Bruilwering wilde Michiel linksaf, waar het bordje Peize toch echt rechtdoor wees. Nog één keer gunde Henk Michiel het voordeel van de twijfel, maar had daar even later toch wel spijt van toen de wielen een zandpad moesten doorploegen.

Toch leek het goed te komen, want volgens Michiel waren we alsnog op de oorspronkelijk beoogde route beland en die was toch het handigst. “Die gaat ongeveer rechtstreeks naar Zwanepol. Aan het eind van het pad gelijk rechts en dan is links meteen al de Boerakkerweg. Hier kom ik trouwens geregeld Pompie tegen, zwaar in training voor de 4 mijl.”

Hoe anders was de werkelijkheid. Na gewezen te hebben op twee bomen waarin de bliksem was geslagen, een belangrijk baken op de weg naar Zwanepol volgens Michiel, werd de afzetting van Michiel als reisleider definitief toen Henk hem ervan moest weerhouden de afslag Leekstermeer in te slaan. Vanaf dat moment nam Henk het over om de schade in tijd nog enigszins te beperken. Aan het eind rechts en dan links? Dat was dus linea recta het weiland ingegaan. Henk wierp één blik op de dorpsplattegrond en voerde Michiel vervolgens in een vrijwel rechte lijn naar de Boerakkerweg. Dat was diametraal de andere kant op dan Michiel in gedachten had en de aankomst was ten slotte een kwartiertje verlaat.

De zwaan had heerlijk gekookt. Op het menu stond gevogelte met vis, wat meeuwen allemaal erg lekker vinden. En Henk smulde mee. Hij schepte zelfs het vaakst op. Ook was er komkommer bij de Paella, wat als nieuwtje op deze site niet mag ontbreken.

En na een gezellige avond was de terugweg weer vol anekdotes. Over de nachtblindheid van Paul Zilverberg, die ooit op geluid van Sauwerd naar Groningen moest fietsen. Over kippigheid van andere clubleden. Nee, dan zijn eigen vele tochten in deze contreien, die Michiel op zijn duimpje beweert te kennen en waardoor hij zich moeiteloos een weg weet te banen, met of zonder te bezorgen post. Visserslatijn, zoveel is wel duidelijk.

Schaker-bioloog E. Zuiderweg, die over deze casus werd geraadpleegd, analyseert: “Wat we hier zien is atypisch gedrag. Meeuwen hebben normaliter een ijzersterk gevoel voor richting en een haarscherp oog voor hun omgeving. Eet maar eens je bolletje kaas op de boot naar Schier en houdt dat wat losjes vast. Het is niet zeldzaam dat je in een flits van je brood beroofd wordt door een meeuw in duikvlucht. In het algemeen weten vrijwel alle vogels goed de weg te vinden, dichtbij of ver weg. Een meeuw is natuurlijk geen postduif, maar Michiel is duidelijk een vreemde vogel, ondanks dat hij wel post bezorgt.” Ook het vele opscheppen is opmerkelijk, aldus Zuiderweg. “Dat verwacht je wel van een pauw, maar niet gelijk van een meeuw. En de reis heen zoals beschreven, is er één van een kip zonder kop, één die ook nog kakelt.” – “Een interessant gedragsexperiment” zo besluit Zuiderweg zijn vertoog “zou kunnen zijn om Michiel Meeuwsen samen met Marcel Pauw op pad te sturen. Kijken wie het best de weg weet te vinden en wie het meeste erover snoeft de weg te weten.”

De wolf is definitief terug in Nederland! Schaker Jasper Geurink zag er vorige week een aan de Zuiderweg in Hoogkerk. Hij is 100% zeker van zijn waarneming. Het beest was harig, had vier poten en liep los. Om er helemaal zeker van te zijn dat het een wolf was en geen hond vroeg hij voor de zekerheid nog aan een vrouw die er ook liep: “Is die wolf van u?” waarop zij nee schudde met haar hoofd en hard wegholde. Onze eigen clubkampioen die zoals men weet Zuiderweg als achternaam heeft (toeval of niet) en afgestudeerd bioloog is, gelooft Jasper. “Hoewel het theoretisch gezien ook gewoon een Cocker Spaniel geweest kan zijn, geloof ik wel dat Jasper echt een wolf heeft gezien. Ze kunnen namelijk elke nacht wel 80 km lopen en als ze in de Noord-Oostpolder kunnen komen dan ook in Hoogkerk”. Overigens verwijst Zuiderweg het verhaal dat de wolf überhaupt weggeweest zou zijn uit Nederland naar het rijk der fabelen. “Neem bijvoorbeeld mijzelf, ik ben een ontzettende geldwolf”.

Een schaker die verder anoniem wenst te blijven nam onze clubkampioen mee naar een pretpark. Deze door de wol geverfde achtbaanliefhebber was echter even vergeten dat Edwin een vrij gevoelige hypofyse heeft en bij verstoring van het wankele evenwicht kunnen er rare dingen gebeuren. “Ik had het gevoel dat ik bij iedere attractie wel 20 ratingpunten achterliet. Het Reuzenrad viel nog wel mee, maar de Hudson Bay schudde mijn grijze massa akelig door elkaar, de Rattle Snake veranderde mijn brein in een soort appelmoes en bij Los Sombreros ging het definitief mis. Die Mexicaanse hoedjes zagen er nog zo onschuldig uit, maar mijn hele openingsrepetoire is in de war. Ik haal nu aldoor varianten door elkaar.” Een teken aan de wand was dat Edwin in het rapidtoernooi Ton Bontsema remise moest toestaan. Een prolongatie van het kampioenschap wordt hiermee dan ook zeer dubieus. Maar het had nog erger kunnen zijn. Wijselijk heeft Edwin namelijk het bungeejumpen maar gelaten voor wat het was en daar feestelijk voor bedankt.

Sommige schakers kunnen hier beter wegblijven

Peter Hulshof is een schaker die al sinds jaar en dag een klein olifantje naast het schaakbord plaatst bij wijze van mascotte. Als tegenwicht nam Henk van Putten gister een joekel van een houten olifant mee en zette die recht tegenover die van Peter. Hier had hij duidelijk niet van terug. Dit moet toch in zijn hoofd zijn gaan zitten. Onbewust zullen zijn gedachten steeds zijn uitgegaan naar die olifant: shit, hij heeft ook een olifant aan z’n zijde en wat voor één! Het kan haast niet anders of dat gaat aan je zelfvertrouwen knagen. Het is dan ook niet zomaar een olifant. Henk had hem van Michiel geleend en die heeft hem weer gekregen van een morgenster, dat is zo’n mannetje dat langs het grof vuil struint bij het ochtendkrieken. Wie weet is het wel een magische amulet uit het hart van de Congo. Michiel is van plan om hem nog eens mee te nemen naar het programma tussen Kunst & Kitsch. Overbodig nog te vermelden dat Henk won; dankzij prima spel maar vooral dankzij zijn onafscheidelijke kameraad Jumbo.

Een goede voorbereiding was gisterenavond het halve werk voor Putski