Nieuwe nick Baudet uitgelekt

Iedere schaker die koos voor Jinek afgelopen dinsdag, en niet voor Op1, zal rond 1 uur 1″25 zijn oren hebben gespitst toen Thierry Baudet, door Eva aangesproken op zijn continue aandacht voor zijn telefoon (“Zit je te schaken?”), verleid werd tot uitspraken over zijn schaakniveau. Zonder blikken of blozen meldde hij “2000, ….eh momenteel wat gezakt naar 1800”.

Reden voor Kommerschaaknieuws om serieus onderzoek te verrichten naar het waarheidsgehalte van deze claim. Het weinig verhullende account thpbaudet is verdwenen op chess.com, maar zijn nieuwe handle blijkt henryphil te zijn. Baudets snelschaakrating, niet maatgevend maar toch wel richtingwijzend, heeft momenteel moeite om de 1300-barrière te slechten. 1800 lijkt een wat al te enthousiaste inschatting van de eigen bedrevenheid….

Edwin Zuiderweg twijfelt nog over een hernieuwd vriendschapsverzoek. De vorige keer interfereerde dat ongelukkigerwijze met het pardoes opheffen van het chess.com-account van Baudet.

Baudet liet ook nog weten beloofd te hebben (aan wie eigenlijk?) om zijn online schaaknaam niet aan de grote klok te hangen. Martijn Koning trachtte hem nog wel uit de tent te lokken, maar faalde daarin. Het kan goed zijn dat Loek van Wely hoogstpersoonlijk de bekendmaking daarvan gevetood heeft, Loek zal drommels goed weten wat zijn partijleider waard is op de 64 velden. En dat is niet direct een selling point voor Forum voor Democratie…

Jinek ontlokte Baudet uitspraken over zijn schaakkracht, uitgedrukt in ratingpunten.
Zelf is ze in een even moeizaam gevecht verwikkeld, maar dan om kijkcijfers.

Erwin Kok gemindf*cked

Uw verslaggever mocht vanwege de renovatie van zijn eigen huis een paar dagen in het mooiste dorp van Nederland logeren bij SCEPU-coryfee Erwin Kok. Een blik in zijn boekenkast leerde dat Erwin een fascinatie voor illusionist Victor Mids heeft, niet alleen het boek Mindf*ck is in zijn bezit maar ook nog een pakje kaarten met allemaal trucs. “Ken je ook het filmpje met Hans Böhm?”, vroeg ik hem. Tuurlijk kende hij die, hij had hem al dozijnen keren afgespeeld op YouTube. De eerste truc wordt door Mids geheel tegen de beroepscode in uitgelegd, maar de tweede is voor Erwin nog steeds een raadsel en laat hem maar niet los. Sterker nog het bezorgt hem kennelijk nachtmerries die hem doen wakker schrikken en om vijf uur in de ochtend wordt het clipje nog maar weer eens een keer teruggekeken op de laptop.

Wat is er aan de hand? Mids mag omdat hij zojuist heeft geraden in welke hand Böhm de witte pion had verstopt een potje tegen hem spelen en uiteraard dan met wit. Zoals van een IM verwacht mag worden schuift hij het amateurtje Mids gedecideerd van het bord. De witte koning klem gezet op de h-lijn en met een mooie slotzet mat gegeven met de toren. Maar nu komt het, Mids begint omstandig uit te leggen dat hij nooit maar had kunnen dromen om ook maar een schijn van kans te maken om te winnen van zo’n goede schaker als Böhm maar dat hij een hele andere bedoeling had met deze ontmoeting. Böhm moet maar eens onder het bord kijken en treft daar een gesloten envelop aan die hij open moet maken en nou moe, daar komt een printje met de slotstelling uit te voorschijn! “Hoe flikt die Mids dat?”, vraagt de arme Kok zich al dagen af.

Komkommerschaaknieuws valt het op dat Mids na het potje schaak wel eindeloos door wauwelt. Is dat wellicht om zichzelf tijd te “kopen” zodat een hulpje die op de een of andere manier de partij heeft gevolgd en mogelijk zet voor zet in Fritz heeft ingevoerd, de tijd te geven om in een kamertje ernaast gauw even een printje te maken? Maar hoe komt dat printje dan in een envelop onder het schaakbord? Tsja, de meeste schakers zullen vast wel de geschiedenis van de Schaak-Turk kennen, de wonderbaarlijke schaakmachine waarmee de Hongaarse edelman Wolfgang von Kempelen zoveel opzien baarde. Uiteindelijk bleek er gewoon een sterke schaker in verstopt te zitten. Heeft Mids ook niet gewoon gebruik gemaakt van geprepareerd tafeltje al is dat deze keer niet met een mannetje erin? De truc is dan niet zozeer van hoe krijg ik die slotstelling óp het bord maar hoe krijg ik op tijd een geprint papiertje ónder het bord? Een truc die waarschijnlijk even ingenieus als plat is. Erwin, laat je niet langer mindf*cken door dat akelige ventje Mids maar ga gewoon weer lekker slapen! 

Hans Böhm en Victor Mids bij het tafeltje

Leermomentje

Peter Bodewes heeft zijn vertrek bij de Spassky’s bekend gemaakt. Hij ziet terug op bijna tien prachtige schaakjaren, maar kiest thans voor één of meer tussenjaren. De teamleider van de Spassky’s reageert berustend: “We zijn bij zijn komst indertijd vergeten een clausule in zijn contract op te nemen die een plotseling vertrek minder aantrekkelijk zou hebben gemaakt. Zevenhonderd miljoen euro zou de pijn bij ons zeker verzacht hebben. Iets minder dan dat ook nog wel. Een leermomentje.”
Een vaste waarde verlaat de Spassky’s 

Wim van Beersum vervalst de geschiedenis

Allereerst wat welgemeende reclame voor het monnikenwerk dat Wim van Beersum en Govert Pellikaan hebben verricht voor het EP-archief, dat thans is te vinden op https://www.groningercombinatie.nl/en-passant/  (Het Unitasnieuws-archief was er al eerder.)

Govert deed de techniek, hetgeen zijn weerslag vindt in de vernieuwde website. Wim deed (het leeuwendeel van) het scanwerk, als mijn bron de waarheid spreekt. Ze waren al lange tijd bezig.

Toen ik hierover vernam, moest ik meteen terugdenken aan mijn redactieperiode bij En Passant, ruim dertig jaar geleden. Lopende mijn eerste studentenjaar was ik vanaf het januarinummer in 1989 toegetreden tot het vierkoppige team: Koos Stolk, Hiddo Zuiderweg, Edgar Schoonhoven en ik.

Het laatste nummer van het seizoen 1988-1989 zetten Edgar en ik op een zonnige zondagmiddag in juni samen in elkaar, de andere twee redactieleden konden niet. Eigenlijk waren wij te onervaren om alleen het clubblad in elkaar te zetten. Maar we hadden niet eens heel erg tegengesputterd, want hoe moeilijk kon het nou zijn?

Men moet het volgende weten: Een clubblad maken was in die tijd vooral knippen en plakken. De stukjes kwamen veelal getypt binnen, of soms zelfs handgeschreven, dan moest je ze overtypen. Verder waren er ‘masterkopiëen’ waarvan je steeds weer nieuwe exemplaren moest maken. Die verknipte je dan tot de essentie. Bijvoorbeeld het woordje ‘En Passant’ voorop. Ook was het zo dat op zondag àlle winkels in Groningen potdicht zaten en dat de maandagmorgen-deadline bij de RCG aan de A-straat keihard was, indien je meer dan 200 clubbladen op dinsdagavond wilde kunnen vervoeren naar de Atoomweg (PBC), waar Schaakclub Groningen, een van de (zo niet: de) grootste clubs van Nederland in die tijd, clubavond hield.

Het volgende gebeurde: mijn collega-redacteur had de plastic map met masterkopieën en kopietjes daarvan weliswaar van Hiddo ontvangen, maar pas op die zondagmiddag ontdekten we tot onze schrik dat er iets cruciaals ontbrak: Het woord En Passant voor de voorkant. De laatste (master!)kopie daarvan was voor het vorige nummer verknipt en we wisten met geen mogelijkheid hoe dat nog te fiksen op die zondag. Ten slotte hebben we dat maar, ongetwijfeld tot verbijstering van Wim van Beersum (Wim heeft nu eenmaal de kwaliteitslat een stukje hoger liggen dan dat), met de hand geschreven, met een zwarte markerstift. Nou dat was te zien: https://www.groningercombinatie.nl/eparchief/EP26.11.pdf

De credits, indien al van toepassing, gaan overigens naar Edgar. Als ik had moeten schrijven dan was het nog een stukje erger geworden, want op zulke momenten ontbreekt het mij nogal aan een vaste hand. Een blamage vond ik het.

Dit, en nog een paar andere zaken, het leidde enige tijd later tot een manifest van de hand van Van Beersum met puntsgewijs een opsomming van hoe de En Passant weer een wat verzorgder uiterlijk zou kunnen krijgen. Ik ben vergeten of dat in het clubblad zelf is gepubliceerd, mogelijk ook kreeg de redactie het in briefvorm toegespeeld.

Terug naar het inscannen van al die oude clubbladen. Wim doet dat grondig en precies. Wat zou hij gaan doen met deze sterk van alle andere omslagen afwijkende voorkant? Het was een vraag die onmiddellijk postvatte bij mij.

Ik had er een goede fles wijn om willen verwedden dat een digitale reparatie niet zou uitblijven. Sterker nog, als iemand mij verteld zou hebben dat het hele project slechts diende om deze schandvlek in de geschiedenis van En Passant uit te poetsen, ik zou het idee zeker niet onmiddellijk als belachelijk verworpen hebben.

Geduldig wachtte ik af…. totdat afgelopen week Govert annonceerde dat het EP-archief, voor zover in papieren vorm aanwezig, gescand en wel op de site stond. Ik geef toe: er was teleurstelling bij mij toen ik constateerde dat de handgeschreven letters intact waren gelaten en on-opgekalefaterd op nummer 26.11 prijkten. Er was niet in de beste Sovjettraditie weggeretoucheerd. Had Wim onraad geroken? Hij kent mij langer dan vandaag en het kan zijn dat ik me tegen deze of gene al eens versproken had wat betreft mijn meer dan gewone interesse in het EP-archief.

Maar toen schoot me opeens wat anders te binnen. De lezer moet nog iets weten. Diagrammen werden in die tijd met een BASIC-programma uitgeprint, ook weer geprogrammeerd door wie-anders-dan-Wim-van-Beersum. Dat ging niet snel, pixeltje voor pixeltje. Desbetreffende matrixprinter, een STAR-LC10,  stond bovendien ten burele van Koos Stolk, niet aanwezig op die zondagmiddag.

In een van de van te voren aangeleverde diagrammen zat een koe van een fout, die ook al niet meer hersteld kon worden: er ontbrak een zwart paard op f6 in diagram 1, op bladzijde 27. Dit paard, waarde lezer, is met dezelfde zwarte marker op diezelfde middag op het diagram gefrommeld:

diagram-vlek-recht

En Passant 26.11, juni 1989, blz. 27, diagram 1, origineel

Een soort Rorschach-vlek, what’s in a name?
(“Nou psychiater, ik zie daar een paard in.”)

Dat echter ging Van Beersum wel te ver. Dit was zeker niet de kwaliteit die hij, op welke manier ook, in verband wilde zien gebracht met zijn legendarische diagrammenprogramma. Kijken we in zijn scan, dan zien we geen vlek meer, doch een volbloed zwart paard zonder enig gebrek, vermoedelijk van een naburig diagram geleend:

En Passant 26.11, juni 1989, blz. 27, diagram 1, versie Van Beersum (2020)

Wim van Beersum vervalste dus wel degelijk de geschiedenis! Maar zonder mijn goede geheugen voor volstrekt onbeduidende details was hij nooit tegen de lamp gelopen.

Die Wim. Wat mij betreft vervangt hij de letters voorop En Passant 26.11 ook nog even. Hij is er nu toch al gloeiend bij.

Black Pawns Matter

Er komt een verbod op het Marshall-gambiet, het Lettisch en Albins tegengambiet. Dat heeft de FIDE vrijdag bekend gemaakt. In de talkshow M. werd verheugd gereageerd op het besluit. Gambieten waarin wit vrijwillig afstand doet van een van zijn pionnen blijven wel toegestaan. Dit werd verder niet toegelicht.

De komkommerschaaknieuwsredactie wil zijn hersenen er maar niet te veel over pijnigen. Negerzoenen zijn al heel lang uit de schappen, blanke vla bleef gewoon te koop. Prima om Zwarte Piet door de Roetveegpiet te vervangen, echter in onze jeugd was Piet slechts zwart door de schoorsteen waar hij steeds weer doorheen moest kruipen….andere beelden hadden we er al niet bij. Komkommerschaak stond 100% achter de roetveegpion. Ook aan een politiek voorstel dat op een ander vlak gelijkheid nastreefde, gaven we de aandacht die het toekwam.

Maar moet Dixieland nu echt als muzieksoort verboden worden, omdat het om zuiver blanke jazz gaat? En African-American music dan? Daar horen we niemand over. Dat is juist puur zwart toch? Welke scènes uit films van Tarantino overleven nog de kniptafel? Humor maakt vaak gebruik van stereotyperingen en juist door iets uit te vergroten wordt het grappig. Shakespeare kan ook wel inpakken, als je de Joodse koopman in The Merchant of Venice gaat analyseren, of Othello op de meetlat van racisme legt.


Wordt juist door eenzijdige aandacht niet het tegenovergestelde bereikt van wat beoogd wordt? Het ging toch uiteindelijk om gelijkheid?

The Missing Piece


Edwin Zuiderweg is ten einde raad. Na weken heeft hij zijn 1000 stukjes tellende legpuzzel Glowing in the Dark af maar nu blijkt het ontbrekende stukje zoek. “Het is bekend dat er altijd een stukje ontbreekt, maar gek genoeg kan ik dat stukje niet vinden”. De schaker heeft zijn hele huis al afgezocht naar het vermaledijde stukje karton en zelfs de stofzuigerzak open geknipt om te kijken of het daar toevallig in terecht was gekomen maar nee geen puzzelstukje (wel een zwarte pion die hij al een tijdje kwijt was). Gelukkig heeft de bekende Groninger denksporter nog twee legpuzzels van 1000 stukjes aangeschaft met het oog op eventuele lockdowns bij de 2e en 3e golf van het coronavirus. Komkommerschaaknieuws raadt aan om bij “Bambi” en “Het huilende zigeunerjongentje” alvast één puzzelstukje in de prullenmand te gooien alvorens het leggen aan te vangen. Overigens hebben de dames Cobi (78) en Clara (83) van het legpuzzelclubje Het laatste nog ontbrekende stukje al een uitnodiging voor Edwin klaar liggen om bij hen in Huize Avondrood elke dinsdagavond te komen puzzelen. De ballotage is doorgaans heel streng, maar de dames zijn beide van mening dat wie een dergelijke proeve van bekwaamheid heeft afgelegd zonder twijfel een kans verdient om zich met hen te meten. Zuiderweg zal de lat dan echter wel wat hoger moeten leggen, want puzzels van minder dan 10.000 stukjes daar beginnen ze in de verzorgingsflat niet aan. Dat is kleuterwerk vinden ze. Edwin begint met een legpuzzelrating van 1500. 

Waar is toch dat ontbrekende stukje?

Zo hoort het…

Haren is er klaar voor!

Vrijwel alle denksportclubs zitten met de handen in het haar en de besturen vergaderen tot diep in de nacht via Zoom over hoe dat nu allemaal moet met al die corona-maatregelen, mocht er in september weer geschaakt mogen worden. Kan de anderhalve meter wel gewaarborgd worden, mogen er wel bezoekers komen bij de wedstrijden, wie raakt de stukken aan en moet dat dan met handschoenen aan en een mondkapje op… de knelpunten zijn legio en het bezorgt menig voorzitter slapeloze nachten. Zo niet bij Haren. Zij kiezen voor een revolutionaire aanpak: geen vaste speellocatie meer. “Het virus is gevaarlijker binnen dan buiten, dus wij spelen niet meer binnen en huren ook geen pand meer. Het wordt een buitenflexschaakplek”, zo laat voorzitter Tasma doorschemeren. Dat kan de ene keer in een park zijn, dan weer op een pleintje of in een weiland. Maar wat dan als het regent? Voor de interne is dat geen enkel probleem, er zijn gemiddeld toch maar 2 a 3 partijen, dus dat laten we dan aan de schakers zelf over, maar in een bushokje zou kunnen of een parkeergarage. Haren laat het aan de verantwoordelijkheid en de creativiteit van de spelers zelf over, het Zweedse model dus een beetje. De thuiswedstrijden in de externe competitie zijn nog wel een punt van aandacht, erkent Tasma. De bonden zijn nog niet helemaal akkoord met onze openluchtplannen,  maar wij hebben alle clubs tegen wie we schaken al aangeraden om paraplu’s en klapstoeltjes mee te nemen. En hoe weet men nu waar men precies moet zijn dan, wil Komkommerschaaknieuws weten? “Nou gewoon, zoals altijd via de website want die houden we natuurlijk wel”, zo reageert Tasma een beetje geagiteerd. Wat een domme vragen allemaal! Eigenlijk wil hij nog maar een ding kwijt: “Buiten wordt het nieuwe normaal! en o ja: dat hotel Nescio failliet is en we geen idee hadden waar we nog terecht konden, heeft er niets mee te maken.”

buiten is het nieuwe normaal bij Haren

Rimpelloos

Komkommerschaaknieuws wordt trouw gelezen, bewijzen de statistieken. Al jarenlang ligt het bezoekersaantal stabiel rond de 500 visits per maand. Maar veel stof doet de site niet opwaaien. “Slappe hap, non-nieuws over een deur die ergens een paar tellen is open blijven staan” aldus Jaap Ham, lokaal paparazzo annex brulboei. In zijn eigen stukjes vliegt hij er wel geregeld met gestrekt been in. Wat zeker al eens tot tumult heeft geleid en zelfs tot aftredende bestuursleden.

Nu is dat niet zo’n kunst, herrie schop je soms makkelijker wel dan niet, maar in geval van Komkommerschaaknieuws blijkt er sprake van een zeer invoelende redactie. Sommige artikelen staan er slechts zeer kort op, als ze er wegens protesten weer vliegensvlug worden afgehaald. Het moet voor iedereen leuk blijven, is het adagium. Uit de losse pols wat voorbeelden van geschrapte verhalen: Fons en het momentum, Nosbowedstrijd bij kaarslicht en Clubkampioenschap geannuleerd in bad bij oud-voorzitter.

Ook dit werd dus weer een slap stukje, dat voor weinig reuring zal gaan zorgen.

Een redactieraad kent Komkommerschaaknieuws niet,
wel veel lezers die hun mening laten horen.

Alleen Eddie Janssen wast zijn handen nog

Toen de maatregelen net waren in gegaan, deed iedereen het nog bij de Jumbo aan het Linnaeusplein: voor het boodschappen doen je handen met desinfecterende zeep wassen en daarna netjes afdrogen met een stuk papier. Nu doet alleen Eddie Janssen van de Groninger Combinatie dat nog, daarmee een lichtend voorbeeld zijnde voor de rest van de Oosterparkers, die het kraantje en de zeepdispenser al weken terug de rug toe gekeerd hebben. Eddie deed er ook zijn beklag over, maar is vooralsnog een roepende in de woestijn. Of het Utrecht Schaak Forum het meest aangewezen platform is om de bewoners van de Oosterparkwijk te overtuigen van de noodzaak van de hygiëne-maatregelen, kun je je vraagtekens bij zetten. Toch lijkt Eddie met zijn voorbeeldige gedrag wel dé aangewezen man om de corona-proofe heropening van het Denksportcentrum in goede banen te leiden. Handenwasprotocol, mondkapjescontrole, looproutes, anderhalve meter tussen de stukken, raambezoek voor de toeschouwers….al deze zaken zijn bij hem in goede handen. Wij van Komkommerschaaknieuws hebben er tenminste alle vertrouwen in, nu het groene licht vanuit Den Haag nog.

Gaat Eddie het DSC corona-proof maken?

Laat je knippen voor een schaar

Dat Eddie Janssen mij in het centrum voor Nico Karsdorp versleet daar kon ik nog mee leven, maar toen ik bezig was tassen met bierflesjes uit mijn fietstas te halen om ze bij de Jumbo aan het Linnaeusplein in te leveren voor het statiegeld en daarbij door een zwerver met verwarde haardos aangezien werd voor een fellow traveller en hij aan me voorstelde me te helpen en dan samen van de opbrengst een tas vol goedkope blikken Pitt-bier achterover te slaan in het nabijgelegen parkje dacht ik: dit wordt te erg, ik moet nu toch echt van mijn corona-coup af. Ik gaf de zwerver een eurootje, inde mijn statiegeld en toog meteen naar de MediaMarkt om een tondeuse te gaan kopen. Er was kennelijk een run op die apparaten geweest, want ondanks het feit dat er wel 30 types tentoongesteld werden, waren er nog maar twee soorten over. Ik kon kiezen tussen een dure van vaderlandse bodem en een goedkope van buitenlandse makelij. Omdat het toch waarschijnlijk maar voor eenmalig gebruik zou zijn, ging ik voor een goedkoop prutgevalletje de Hair Clipper SHP 320SL van het mij onbekende merk Sencor. Vervolgens belde ik een schaker op van wie ik wist dat hij uit pure vrekkerigheid nooit naar de kapper ging maar zichzelf onder handen nam met een tondeuse. Kon hij mij ook zo’n GI Jane kapsel aanmeten? De schaker, zoals de meeste beoefenaars van het spel lichtelijk autistisch van aard stribbelde eerst nogal tegen. Het kon wel maar dan moest ik eerst wel mijn haar wassen en ik moest ook een mondkapje op tijdens de operatie en ook hijzelf zou als thuiskapper een mondkapje dragen. Ik moest ook een goede schaar meenemen want mijn haar was inmiddels zo lang als dat van de Bijbelse Simson dus die lange lokken moesten er eerst afgeknipt. Het hele karwei was in minder dan een half uur gepiept. Deze schaker waarvan ik altijd gedacht had dat hij behalve schaken niks kon en twee linkerhanden had, bleek een natuurtalent. Gouden handjes. “Wilde hij er ook nog wat voor hebben?”, vroeg ik want ik was zo blij dat ik van mijn corona-kapsel verlost was dat ik er grif vijftien euro voor over had gehad. “Doe me die schaar maar”, zei de schaker. Ik gaf hem de schaar en die verdween in de keukenla.

Michiel, hier nog mét Coup Corona Style kan nu zo bij de commando’s